Eskiden ruhumun karanlık yanını severdim , her insanın temel kusurlarına sahip olduğum bunun üzerine kendi kusurlarımı eklediğimi düşünürdüm , hala öyle düşünüyorum. Bütün insanlığın suçlarını içimde hissedebiliyorum.
  Bazen bir adamın gırtlağını kesiyor , bazen küçük bir çocuğa tecavüz ediyor , bazen işçileri sokağa atan acımasız patron oluyorum. Ben bir insanım ve bunun yükü çok ağır.
  Artık bu yönüm ile baş başka bir ilişki yaşamalıyım , gece vakti karanlık çöktüğünde hüznüme engel olamıyorum ki bunun nedeni dört duvar arasında yalnız bir şekilde otururken özlediğim herkese eşit mesafede uzaklıkta olup hiç birine yakın olamamaktır. Sanırım bu ruhumun karanlık yüzünü sadece yaratıcılığa endeksliyebilirim , en azından denerim. Bir şeyler yapmam gerek olduğum yerde bekleyemem.
  Şuan için mutluyum
Çünkü güneş yüzüme vurdu az evvel , sigaramı yaktım ve bağırdım
“benim güzel hatalarım var”
Bir avukatlık ofisinin balkonunda denize doğru bağıran bir adam pek hoş bir manzara olmasa da
  O an denize doğru koşmak istedim , atlarsam uçabilecek mişim gibi hissettim. Bir sokak müzikalinde dans edip , şarkı söylediğimi düşündüm. O an sadece kulağımda ki kulaklıkta olsa bile müzik tüm dünya duyuyordu o ritmi.
 
 ”Benim güzel hatalarım var”
 
  Güzel olmalarının tek nedeni beni yaratmış olmaları. Çok fazla eksiğim var. Sürekli tekrarlıyorum bunu kendime. Sanat için çok yetersizim okumalı , seyretmeli , yaratmalı ve daha çok sevmeliyim. Biraz kilo verip sağlıklı bir adam olmalıyım. Çok eksiğim olsa bile bu hatalar beni güzel bir yola soktu. Her zaman olduğu gibi hala inanıyorum buna bir gün öyle bir adam olacağım ki insanlar “tanıştığımıza memnun oldum” cümlesini gelişi güzel değil , gerçekten içlerinden gelerek kuracaklar. Bunun için çabalıyorum ve daha fazla çabalayacağım. Durmaksızın. Oku , üret , sev , koş.

   İnsanlığın unutmayacağı bir oyuncu yahut yazar olmayacağımı biliyorum sonuç olarak ben sadece blog tutan bir insanım o kadar ama bir şekilde kafamın içinde ki adam olacağım yada çabalarken başka bir adama dönüşeceğim.

İnsanlığın tüm acısını hissettiğim gibi
Tüm neşesini de hissediyorum

Şuan ;

Yeni doğmuş kızını kucağına alan bir anneyim
Vietnamlı güleç yüzlü bir çocuğum
Çukurova’da, pamuk tarlasında ekmeğini pay eden bir işçiyim
Gurur kaynağı tablosuna bakan bir ressam 
Sevdiği kadının elini ilk kez tutan bir çocuğuyum


ve hayat hala devam ediyor
hep olduğu
ve hep olacağı gibi..